15 faktów o Louis'ie

Oto 15 factów o Louis'ie, których ( na pewno) nie wiesz:
- Louis ma rodzeństwo
- Ma tatuaże
-Lubi marchewki
- ma dużo tatuaży
- jest w zespole
-ma 23 lata
- Louis miał dziewczynę
-  jest sławny
-Ma na drugie imię William
-Jest najstarszym członkiem zespołu
-kiedyś miał plastikowego gołębia, którego nazwał Kevin
-ma fajne włosy
-jest dosyć wysoki
-lubi grać w piłkę nożną
-nie jest łysy 

_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_- _-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_- _-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-

Imagin Liam+ goście 2

Amanda 
Po jakiś piętnastu minutach byłam przed domem. Naprawdę bałam się co powie Ashton kiedy wejdę do domu. Na szczęście w salonie nie było zapalone światło więc jest jakaś nadzieja, że Ash śpi.
-Wiesz, która jest godzina?- nagle w salonie zapaliło się światło i ujrzałam wszystkich czterech chłopaków siedzących na kanapie.
-Wiem.- odłożyłam torebkę na podłogę i oparłam się o framugę drzwi.- Pierwsza w nocy.
- A miałaś być o której?- Jezu, Ash miał taki spokojny ton głosu, co oznacza, że za moment ,,wybuchnie''.
- Jeju, daj spokój byłam jeszcze odwieźć Liam'a.
- Nie, nie dam w spokoju!- krzyknął.
-  Ugh...! O co ci chodzi?! Wszystkiego zakazujesz! Amanda to nie, tamto nie- również zaczęłam również krzyczeć.
- Idiotko, bo się martwię o ciebie?!
- To się nie martw, nic mi się nie stanie!
- Ale może, a wiesz czemu?! Bo zadajesz się ze Styles'em i tymi jego kumplami!-
- Serio Styles?! Co on ma do tego?!
- Nieważne, idź już spać.- nagle jego ton zmienił się z powrotem na spokojny.
- Jasne, ale wiedz, że w dniu moich osiemnastych urodzin wyprowadzę się z tego domu, od was wszystkich- spojrzałam na resztę chłopaków.
-Jeszcze zobaczymy.
***
Jej! Nareszcie moje osiemnaste urodziny i mogę się wyprowadzić od Ash'a!  Zapewne jesteście ciekawi co się działo przez ten czas. Nasz stosunki bratersko- siostrzane jeszcze bardziej się osłabi, czyli w ogóle się do siebie nie odzywamy kiedy nie jest to konieczne. Na dodatek nie rozmawiam również z Luke'iem, Calum'em i Micheal'em. Utrzymuję jakiekolwiek kontakty tylko z Liam'em (moim chłopakiem), Harry'm, Niall'em i Louis'em.
- Ami- do mojego pokoju zapukał Ash.
- Co chcesz?- otworzyłam drzwi i spojrzałam na niego.
- Ja chcę ci tylko powiedzieć, że życzę ci wszystkiego najlepszego i proszę cię nie wyjeżdżaj.
- Myślę, że na prośby jest tak z rok za późno- podeszłam do mojej walizki leżącej koło łóżku i pociągnęłam ją w stronę drzwi- za późno.
Minutę później opuściłam dotychczas moje miejsce zamieszkania i wsiadłam do mojego auta.
- Proszę cię, Ami jeśli nie dla Ash'a to dla rodziców zostań- przy samochodzie stanęli Luke, Micheal i Calum.
- Jak powiedziałam: za późno.

I odjechałam. Nie wiem, co teraz dzieję się z Ash'em i resztą. Niezbyt mnie to obchodzi. Jednak jedno wiem: jestem szczęśliwa. Nagle zadzwonił mój telefon.
- Cześć, tu ja Micheal, chcę cię tylko poinformować, że 18 października odbędzie się pogrzeb Ash'a.
Co? Ash nie żyje? Przecież... nie to nie może być prawda!
-Ale jak to?- zapytałam drżącym głosem.
- Popełnił samobójstwo.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
No nareszcie udało mi się to skończyć! W końcu! :) Życzę miłego dnia/ nocy!

Imagin Liam+ goście 1

Cześć, mam nadzieję, że rozdział Wam się podobał i że ten krótki imagin będzie też dla was dobry!

Ps. Główny bohater to ty (tu niestety dziewczyna) [twoje imię]-  Amanda i nie obrazicie się jeżeli trochę wmieszam w to inny zespół ( 5 seconds of summer)?

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-Amanda wstawaj!- na łóżko wskoczył mój brat tym samym mnie budząc.
- Spadaj!- schowałam się pod kołdrę mając nadzieję, że odejdzie.
- Amanda!- położył się na mnie i zaczął wrzeszczeć przez pościel moje imię.
- Ash!- również krzyczałam i próbowałam go z moich pleców zrzucić.
- Co się tak drzecie?!- do pokoju wszedł zirytowany Luke i patrzył na nas nieprzytomnymi oczami. No tak on spał- podpowiadała mi moja podświadomość
- Amanda nie chce wstać.- Ash uśmiechnął się głupawo.
-Bo może idioto leżysz na niej?- Luke wyszedł.
- Dobra złaź- pchnęłam go przez co upadł na rozrzucane poduszki.
-Ale wstaniesz?
- Tsa.
***
- Ash, nie chcę tam iść!- jęknęłam gdy podjechaliśmy pod budynek szkoły.
- Musisz.- w tym samym czasie odezwał się Ash, Luke i Calum.
- A ty Michael co na to?- spytałam mając nadzieję, że odpowie inaczej niż reszta.
-Idź już i nie marudź.- pomachał ręką.
-Myślałam, że ty mnie przynajmniej lubisz.- wyszłam i trzasnęłam drzwiami.
- Też Cię kocham!- słyszałam wołanie Michael'a, ale postanowiłam je zignorować.
- Ami!- nagle przede mną wyrósł przede mną mój ,,kolega'' Harry.
-Też Cię miło widzieć.- powiedziałam sarkastycznie i uniknęłam jego uścisku.
- Ej!- odwróciłam się do Lokowatego i pomachałam mu. Zerknęłam jeszcze na samochód brata i weszłam do środka.
- Irwin!- usłyszałam za sobą krzyk Liam'a.
- Cześć!- przytuliłam go mocno, bo jako jedynego z mojej paczki naprawdę lubiłam.
-Dziś jest  impreza u Niall'a idziesz?- spytał gdy szliśmy obok siebie korytarzem.
-Nie wiem, Ashton ostatnio się mnie czepia.- westchnęłam.
- Nie dasz rady się wyrwać?- powiedział ze smutkiem kiedy odprowadził mnie pod salę, w której miałam chemię.
- Nie mam pojęcia, wiesz jaki jest Ash, niby luzacki, ale i tak poważny.
- Tak, wiem... Ale dasz radę.- cmoknął mnie w policzek i odszedł.
Lekcje minęły w miarę szybko, więc zadowolona wyszłam ze szkoły i czekając na chłopaków stałam przy aucie Ash'a.
-I co było aż tak źle?- spytał z uśmiechem na ustach Ash.
-Tak, było potwornie, ale wiesz co dobrze działa na potworne dni? Tak, impreza!- takim sposobem chciałam namówić starszego brata, żeby mi pozwolił iść.
-Nie, nie pójdziesz na żadną imprezę!- krzyknął gdy wsiedliśmy do auta.
-Dlaczego?!
-Po prostu nie pójdziesz.
-Okej.- wysiadłam zanim Ash zdążył odpalić auto.- To do nie zobaczenia!
Odwróciłam się na pięcie i pomaszerowałam w stronę Liam'a auta.
Liam 
Właśnie wsiadałem do auta kiedy koło mnie pojawiła się Amanda.
-Liam, moglibyśmy do Ciebie pojechać? Pokłóciłam się z bratem.
-Wsiadaj mała.- po paru sekundach usiadła na miejscu pasażera i ruszyliśmy.- O co znowu poszło?
- O tą imprezę, nie wiem czemu powiedział ,,nie''. Kiedyś nie był taki.- westchnęła i oparła głowę o zimną szybę.
- No wiesz, masz szesnaście lat i się martwi.- próbowałem jakoś jej to wytłumaczyć.
- I co z tego? I tak pójdę na nią.- w ten sposób zakończyliśmy naszą rozmowę.
- Jesteśmy...- nie dała mi dokończyć.
-Co tu robi mój brat i reszta?!- wysiadła z samochodu i podeszła do starszego brata.
-O Amanda jak miło, że postanowiłaś wrócić do domu.
- Nie postanowiłam i nie wracam.- odparła i spojrzała na mnie.
- A ty co Liam uważasz, że ona ma rację?- spytał Ashton również patrząc na mnie.
- Liam, odpowiedz!- pisnęła Ami i przysunęła się do mnie.- No już!
-Ja się nie wtrącam.- wyminąłem rodzeństwo i skierowałem się w stronę mojego i reszty moich przyjaciół domu, czyli Harry'ego, Niall'a i Louis'a domu.
- Ugh...- widziałem jeszcze jak Amanda się wścieka i wsiada do Irwin'a auta, a potem poszedłem do swojego pokoju.
Amanda 
Dzięki Liam, po prostu dziękuję- pomyślałam wysiadając z samochodu brata.
- Amanda poczekaj!- krzyczał Ash gdy weszliśmy do domu, a ja chciałam biec do swojego pokoju.- Amanda!
- No przecież głucha nie jestem!- cofnęłam się do tyłu i usiadłam na kanapie w salonie.- Co chcesz?
-Chciałbym z Tobą siostro kochana porozmawiać o tym co zaszło pod szkołą.- usiadł koło mnie na kanapie i wpatrywał się we mnie.
-To rozmawiajmy.
- Okej...- westchnął i tak jak zawsze kiedy się denerwował przeczesał ręką włosy.
- No mów, bo chciałabym już pójść do siebie.
-Dobra, idź nie ważne.- warknął i schował twarz w dłoniach.
- Ash...- poklepałam go po plecach widząc jak się trzęsie.
- Ami, powiedz mi czemu i to robisz?- spytał powstrzymując szloch.
-Nie wiem, może po prostu...- zawahałam się.- Ja po prostu już taka jestem.
-O rodzeństwo pogodzone?- spytał z uśmiechem na ustach Michael.
-Wiesz, co Ami możesz iść na tą imprezę.- Ash wytarł rękawem łzy z policzków i lekko się uśmiechnął.
-Dzięki brat.- cmoknęłam go w policzek i pobiegłam na górę do mojego pokoju, aby się przygotować.
2 godziny później 
- Hej.- przywitałam się z Liam'em i razem z nim weszłam do domu Zayn'a Malika.
Od razu kiedy przekroczyłam próg domu uderzył we mnie zapach alkoholu i papierosów. Do tego jeszcze głośna muzyka i głośne śmiechy utwardzały we mnie przekonanie, że to będzie zdecydowanie dobra impreza.
-Chcesz drinka?- zapytał się mnie Liam.
- Nie dzięki.- odpowiedziałam i razem z przyjacielem skierowałam się do znajomej mi grupki ludzi.
- Cześć.- zawołał Niall kiedy podeszliśmy do kanapy na której siedzieli Niall, Harry i Louis.
- Cześć.- dałam blondynowi buziaka w policzek i zajęłam miejsce koło niego.
-A mi nie dasz?- wybełkotał już nieźle wstawiony Harry i wystawił w policzek w moją stronę.
-Nie.- odpowiedziałam ze złośliwym uśmieszkiem i wyrwałam mu z ręki czerwony kubeczek, w którym znajdowało się piwo.- I już nie powinieneś pić.
- Dobrze mamusiu, nie będę.- zrobił minę aniołka i wstał z kanapy.- Idę do toalety.
-Ta jasne, bo ci ktoś uwierzy!- krzyknęłam za chłopakiem nim zdążył zniknąć w tłumie (zapewne pijanych) nastolatków.
-Gramy w butelkę?- zaproponował Niall biorąc pustą butelkę po jakimś alkoholu.
-Okej.- odpowiedzieliśmy zgodnie i zaczęliśmy grać.
-U... To było niezłe!- zawołał Niall, gdy Louis skończył robić swoje wyzwanie.- Kręcisz!
Louis wziął do ręki butelkę i nią okręcił.
-Amanda!- dopiero teraz zorientowałam się, że naczynie wskazywało na mnie.- Co wybierasz?
-Pytanie.
-Ej, no... Powiedz wyzwanie!- oburzył się Louis i udał złą minę.
- No dobra, wyzwanie!
- Pocałuj Liam'a.- Louis uśmiechnął się chytrze.
- Okej.- wstałam i podeszłam do Liam'a.Usiadłam mu na kolanach i od razu złączyłam nasze usta.
-U...!- zaczęli wołać i klaskać.
-Kocham Cię Ami.- Liam szepnął gdy oderwaliśmy się od siebie.
- Co-o?- zaskoczył mnie tym.
-Kocham Cię! Kocham Cię! Kocham Cię!- zaczął się wydzierać.
- Liam przestań.- zapiszczałam schodząc z jego kolan.
- Nie, nie odchodź!- złapał mnie za rekę i usadowił z powrotem na swoich kolanach.
-Liam, jesteś pijany.- wyrwałam się z jego objęć i szybko pomaszerowałam w stronę wyjścia.
Gdy już byłam na zewnątrz sprawdziłam, które jest godzina. Była pierwsza w nocy, a ja miałam być o północy! Szlag by to trafił, Ash mnie zabije!
- Czemu tu stoisz?- nagle wyrósł przede mną Harry.
- Bo mogę.- odpowiedziałam i odeszłam kawałek dalej, ale brunet poszedł za mną.
- Ami, wiem, że mnie nie lubisz, ale rozmawiaj ze mną.- powiedział obejmując mnie ramieniem.- Nie jestem aż taki zły.
Amdanda?!- z domu wyszedł jeszcze bardziej wcięty Liam.- Amanda?!
-Tu jestem, nie drzyj się idioto!- krzyknęłam machając w jego stronę.
Po paru sekundach stanął przede mną. 
-Amando, kocham Cię! Bądź ze mną!- zaczął się znów wydzierać.
-Liam, chodź odwiozę Cię do domu.- pociągnęłam go w stronę czarnego Range Rovera.
- Dobrze.- odpowiedział już normalnym tonem.
Liam
Naprawdę kocham Amandę, ale ona myśli, że jestem po prostu pijany i gadam głupoty. Jednak w sumie, ona ma rację. Tak, jestem pijany, ale nie gadam głupot.
-Ami, ja naprawdę Cię kocham.- powiedziałem gdy zajechaliśmy pod mój dom.- Naprawdę.
-Idź spać, pogadamy jutro.- z powrotem wsiadła do auta i odjechała.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Koniec pierwszej części :)

One Direction- Drag me down

Ojejku... Nawet nie wiem jak mam zacząć ten post...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Witajcie po malutkiej przerwie! Dzisiaj przychodzę do Was z informacją, a właściwie z wideo. Wczoraj kanał OneDirectionVEVO wstawiło nowy klip do... Najnowszej piosenki ,,Drag me down''! Moim zdaniem teledysk jest fajny, tylko czemu znowu Vevo się zatrzymał i nie liczy już wyświetleń?! Zatrzymało się na  479,369! Dlaczego?! Gdyby nie to zapewne byłoby dużo więcej, ale okej... A Wam jak się podoba? Piszcie w komentarzach i widzimy się w następnym poście!

To ten czas tak mija?!

Jezu... Nie wiem co się stało, że mnie tak długo nie było! Nie mam pojęcia! Ale jedno wiem: wiem, że was przepraszam! Naprawdę! Czy mi wybaczycie, czy już przepadłam? Bo nie wiem, czy mam nadal pisać, czy nie. Napiszcie mi! I jeszcze raz przepraszam!

Brak weny, dziękuję!

Witajcie kochani! Jak wiecie ostatnio nie było zbyt dużo postów, ale to nie dlatego, że nie chce mi się pisać, ale z braku weny. Z braku weny, która ostatnio wyczerpały się co do ostatniej kropl. Jednak nie ma się czego obawiać, bo na sto procent w wakacje będą nowe Rozdziały, imaginy i wszystko inne. Przy okazji, chciałabym podziękować za te wszystkie komentarze! Dziękuję!

FF Niall #1

Był zimowy poranek. Za oknem małego domku na przedmieściach Londynu padał śnieżnobiały ,śnieg. Było go sporo, ponieważ wszystko co znajdowało się na ulicy było białe i zamarznięte. Lena jak co ranka obudziła się i jeszcze nie do końca dobudzonymi oczami zerknęła na padający śnieg. Uśmiechnęła się. Kochała przyrodę. Każdą porę roku, a w szczególności zimę. Lubiła kiedy mróz szczypał jej nos i kiedy wydychała powietrze, które parowało. Przeniosła wzrok na ścianę. Wisiał na niej wielki plakat brytyjsko- irlandzkiego zespołu One Direction. Ponownie uśmiechnęła się i ,,wysłała’’ buziaka do Niall’a. Niall jest niebieskookim farbowanym blondynem. Wzdychają do niego tysiące fanek takich jak Lena. Tylko, że te inne fanki nie znają go prywatnie. Dziewczyna powoli odkryła się i wstała. Podeszła do lustra i przyglądała się sobie. Była podobna do chłopaka na plakacie. Miała również blond włosy, niebieskie oczy i aparat na zęby. Podobnie jak on też lubiła grać w piłkę i dużo jeść.

- Dzisiaj piękny dzień!- zawołała i przyłożyła do swojego ciała sukienkę, która wisiała obok.

Zaczęła podśpiewywać jedną z piosenek jej ulubionego zespołu i w tym samym czasie przebrała się z pidżamy w sukienkę. Była ona koloru mięty, z przodu sięgała do połowy ud, a z tyłu tworzyła ,,ogon’’ aż do podłogi. Obróciła się śmiejąc. Zaczęła czesać włosy i zrobiła sobie warkocza na bok, tak jak Elza z  filmu ,, Kraina Lodu’’. Weszła do łazienki. Umyła zęby, pomalowała się i spryskała się ulubionym perfumami.

-Lena, gotowa?- zapytał jej brat Liam.

- Tak.-

-Jejku, nadal jest dziwne, że masz plakat ze mną w pokoju.- popatrzył na plakat.

- Ja już się przyzwyczaiłam.- uśmiechnęłam się i założyłam moje czarne obcasy.

- A ja się nigdy nie przyzwyczaję.- zaśmiał się.

-Ale to i tak mój pokój.- uśmiechnęłam się zwycięsko.

                                                                      ***

Weszłam do kościoła. Niewielki, ale piękny. Był zbudowany stylem gotyckim. Białe kafle na podłodze, ciemne ławki, a do tego przy każdej z ławek wisiał bukiet fioletowych lawend. U góry wzdłuż filarów były rozwieszone białe wstążki z tymi samymi kwiatami, a na samym przodzie złoty cudowny ołtarz. Całość tworzyła niesamowite wrażenie.

 Po chwili rozbrzmiała muzyka,a ceremonia się zaczęła. 
-Czy ty Elenour Calder bierzesz sobie za męża tego oto Louisa Tomlinsona?-
-Tak.-Odpowiedziała.
-A ty Louisie Tomlinsonie bierzesz za żonę tę oto Elenour Calder?
-Tak.
-Możecie się pocałować.-Oznajmił ksiądz, a gdy nowożeńcy zaczęli się całować rozbrzmiały oklaski.
Po chwili wszyscy wyszliśmy z kościoła. Każdy po kolei podchodził do nowożeńców. Potem pojechaliśmy do domu, w którym miało odbyć się wesele.
-Gorzko, gorzko...!- Harry i Niall zaczęli wołać.
***
-A teraz poprosimy wszystkie dziewczyny!- zawołał wodzirej.
Wstałam i razem z innymi dziewczynami ustawiłyśmy się w kółko. W środku stała Panna Młoda. Zabawa polegała na tym, że dziewczyna musi złapać welon, a chłopak krawat. Kobieta zakłada welon, facet krawat i tak oto zostają ,,małżeństwem''.
-Stop.- Muzyka się zatrzymała, a w moje ręce wpadł welon.
Wszyscy zaczęli klaskać.
-A teraz Panowie.- Muzyka znów popłynęła gdy chłopcy ustawili się w kółeczko. 
Był w nim m. in. Harry, Niall i Liam.
Znów usłyszałam stop. Niall trzymał krawat.
-Gorzko, gorzko!- zaczął wrzeszczeć Harry. 
-No cóż.- Niall w natychmiastowym tempie znalazł się niebezpiecznie blisko mnie.
-Nie gadaj.-Złączyłam nasze usta.
-Kocham Cię.-Wyszeptał gdy się od siebie odsunęliśmy.
-Ja ciebie też.
*Dwa lata później*
-Przyj, przyj kochanie!- wołał przerażony i zdeterminowany Niall.
-Macie Państwo piękną córeczkę.- Powiedział lekarz po jakiejś godzinie mojego rodzenia.
-Jak ją nazwiemy?- Wyszeptałam.
-Lily?-
- A nie dawałaś mi Lil na każdą randkę?
- Dawałem.
Właśnie. Zapomniałam. Po tym weselu zaczęliśmy się spotykać, a po pół roku oświadczył się. Później ślub i ciąża. A teraz urodziłam słodką Lily. 
__________________________________________________________________________________
Co o tym myślicie? Podoba Wam się, czy nie?