Zmiany

Witajcie! Jestem bardzo szczęśliwa!!
Dziękuję wam, że czytacie to i głosujecie!! Jestem z Was dumna i choć wiem, że mój blog jest ok, nadal nie wiem czy mam kontynuować o Emmie czy nie. Dlatego dodam jeszcze jedną ankiete i chcę abyście pod tym postem pisali ,,tak'' lub ,,nie''. Ale wiedzcie, że bardzo polubiłam Was. W tym poście chciałabym polecić jeden z blogów, który bardzo polubiła. Jest bardzo dobry a to on:
http://blogo1daga.blogspot.com

Przed chwilą zobaczyłam, że czytało mnie sześć osób ze Stanów Zjednoczonych!!! DZIĘKUJĘ!!!!!!!!
 A oto piosenka:
https://www.youtube.com/watch?v=JRMOMjCoR58

rozdział 1 ,, My heart is ready''

Cześć! Oto pierwszy rozdział imaginu z Harrym i Emmą. Komentujcie! :D 

Był ciepły, jesienny poranek, leżałam w łóżku i przyglądałam się sufitowi. Było mi smutno.

-Wstawaj, Emma!- krzyczała moja siostra z kuchni. – śniadanie.

Wstałam, ubrałam się, zeszłam na śniadanie.

-Oj, ty ponuraczka.- zawołała siostra.

Usiadłam, na krześle. Popiłam łyk kawy, kiedy ktoś zapukał do drzwi.

-Pewnie Kendall.- powiedziała zasmucona siostra.- Otworzyć?

-Nie. Sama  to zrobię.

Wstałam, otworzyłam drzwi i gdy już chciałam powiedzieć  Kendall idź sobie, oszołomiło mnie. Nie był to on, ale ktoś inny.

- Hej, zepsuł mi się samochód i rozładował telefon, mógłbym zadzwonić od ciebie?.- powiedział zakłopotany chłopak.

-Tak wchodź.

Wpuściłam chłopaka i podałam mu telefon.. Wybrał numer i po paru chwilach ktoś  odebrał.

-Hej Zayn, zepsuło się auto, możesz po mnie przyjechać?- zapytał Zayna przez telefon.

Po chwili rozmowy chłopak rozłączył się.

-To dzięki…- powiedział- nie wiem co bym bez ciebie zrobił.

-Nie ma za co, jak masz na imię?- zapytałam.

-Harry, a ty?

-Emma.

Chłopak wyszedł. Patrzyłam jeszcze przez parę minut, jak Harry stoi przed domem, a potem wsiada do auta.

*oczami Harry’ego*

-Ona była przepiękna, jak marzenie, jestem idiotą,  nie wziąłem jej numeru- myślałem

-Jesteś obecny ? Harry?- spytał Zayn.

-Oczywiście.- odpowiedziałem.

-Jaka była?- spytał.

-Świetna.- Cudowna, jak bajka.

-Dobrze, spokojnie Romeo.- zaśmiał się Zayn

Dojechaliśmy do studia, w którym czekała reszta zespołu. Przed budynkiem, było mnóstwo fanek, , musieliśmy się przedzierać przez tłum. Gdy weszliśmy do studnia, zobaczyłem Louis’a jedzącego marchewkę, Niall leżał na kanapie, a Liam rozmawiałam przez telefon. Gdy mnie zobaczyli, zawołali:

-No w końcu!

-Hej.-  nie chciało mi się za dużo mówić.

Poszliśmy nagrywać kolejną piosenkę. Cały czas nie mogłem się skupić, cały czas myślałem o Emmie. Wieczorem, kiedy wróciłem do domu też. Nie mogłem przestać…

*oczami Emmy*

Po śniadaniu , pojechałam od razu do pracy, a gdy wieczorem, leżałam na kanapie spojrzałam, na telefon.

-Harry nie usunął numeru-myślałam.

Przez długi czas leżałam na kanapie myśląc o Harry’m. Myślenie przerwał telefon.

-Hej laska!- powiedziała moja najlepsza  przyjaciółka- Otwórz drzwi, zimno jest.

Obróciłam się, przez okna patrzyła Claire. Wstałam i otworzyłam jej drzwi. Przytuliła mnie. Poszłam do kuchni i zrobiłam gorącą czekoladę. Później wybrałyśmy jakąś komedię i pijąc czekoladę oglądałyśmy film. Zasnęłam w połowie film, Claire też. Obudziłam się w południe następnego dnia. Na stole leżała karteczka od Claire:
Dzieńdobry księżniczko, ja już wróciłam do siebie, w kuchni jest śniadanie, a i jakiś Harry przysłał kwiaty.
Rozejrzałam się po pokoju. Przy drzwiach, na komodzie stały kwiaty w wazonie. Podeszłam dołączana była tam jeszcze karteczka:
Cześć, to ja Harry, przyszłabyś o godz. 16.00 pod ten adres ul. London street 15? Chciałbym pogadać. 
- Fajnie.- myślałam.
Poszłam do kuchni. Zjadłam to co przygotowała Claire i zaczęłam szykować się do Harry'ego. Można to nazwać ,,randką''. Wzięłam prysznic, uczesałam włosy, zrobiłam makijaż.
Założyłam niebieską bluzkę,czarne spodnie i szpilki

Byłam gotowa.Wzięłam jeszcze czarną torebkę i założyłam czarny płaszczyk. Wyszłam z domu. Było dość ciemno. Wyjęłam karteczkę od Harry'ego i szłam w kierunku wyznaczonego miejsca. Kiedy doszłam do tego miejsca, zobaczyłam wielką villę. Była piękna. Myślałam, że pomylił adres, ale wtedy Harry wyszedł z tej villi.
-Hej, Emma, miło Cię widzieć!- krzyknął
-Cześć, to twój dom?- zapytałam
-Tak, coś z nim nie tak?- spytał  trochę zmieszany- Wejdziemy?
-Tak.- zignorowałam jego wcześniejsze pytanie.
Gdy weszliśmy, powitało mnie czterech chłopaków.
-Hej, Ja jestem Liam- uśmiechnął się chłopak.
-Elo! Niall!- zawołał blond chłopak.
-Cześć! Zayn.- powiedział grzecznie
-Jestem Louis, ale mówi Lou- powiedział chłopak z bluzką w paski.
- Rozgość się, coś do picia?- zapytał Harry
-Herbatę, jeśli można- powiedziałam i uśmiechnęłam się.
Zdjęłam płaszcz i buty i usiadłam na sofie. W tym czasie kiedy Harry był w kuchni rozmawiałam z Louis'em. Był bardzo miły. Umiał rozśmieszyć. Kiedy Harry wrócił, reszta chłopców rozeszła się. Zayn i Lou poszli grać w piłkę na dworze, Niall wyszedł z domu, a Liam poszedł gdzieś na górę.
-Tak właściwie to po co mnie zaprosiłeś?- spytałam popijając łyk herbaty
- No... bo ja Cię chyba lubię- powiedział zawstydzony
-Nie wstydź się, ja Ciebie też.- uśmiechnęłam się
Po tych słowach przytuliłam chłopaka. Szybko odwzajemnił się.
-Przyjaciele?- zapytał
- Best friends forever.- zaśmiałam się
Nagle odległość między nami zmieszyła się. Harry pocałował mnie. Czułam się jak w niebie. Jego usta były tak delikatne i tak pasujące do moich.
* oczami Harry'ego*
-Ja ją całuję- krzyczałem w myślach
To jest jak marzenie. Wtedy nawet nie wiem jak, ale leżeliśmy na podłodze. Leżeliśmy obok siebie. Trzymaliśmy się za ręce. Emma śmiała się, ja też. Kiedy się podnieśliśmy, spojrzałem w stronę okna. Byli do niej przyklejeni Lou i Zayn. Weszli do środka.
-To było niefajne- krzyknąłem.
 Po czym rzuciłem w Zayn'a poduszką. Zayn odrzucił mi ją. Zacząłem bić poduszką Lou, a Zayn mnie. zobaczyłem, że nie ma Emmy. Przerwałem bitwę.
- Gdzie jest Emma?!-
Chłopcy posmutnięli.
*oczami Emmy*
-Co ja zrobiłam?- krzyczałam w myślach.
To był błąd. Harry nie powinien mnie pocałować. Płakałam. Gdy byłam już kilkanaście metrów od domu Harry'ego, zobaczyłam Niall'a idącego w moim kierinku. Gdy chciałam go wyminąć, złapał mnie.
-Co się stało?- zapytał zmartwiony.
-Nic.- odpowiedział wyrywając się. Zaczęłam biec. Kiedy odwróciłam się i zobaczyłam, że chłopak stoi w miejscu, ulżyło mi. Kiedy wróciłam do domu, siostry jeszcze nie było Poszłam do mojej  sypialni i położyłam się do łóżka.Moje łzy już wyschły. Próbowałam zasnąć, ale nie mogłam....
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
I jak się podoba? Komentujcie! Każdy komentarz będzie moją motywacją. Cześć!
https://www.youtube.com/watch?v=COwkCW38J54- Miłego słuchania

Wstęp

Wstęp